Het is Februari en dat betekend in wielerland een maand van voorbereiding. De eerste wedstrijdhardheid richting de klassiekers wordt opgedaan in veelal warme landen als Australië, Qatar, Argentinië en ook Oman. In die Ronde van Oman bleek een Nederlandse renner overtuigend de sterkste, Robert Gesink is zijn naam.
Wat is in Februari de waarde van zo’n eindoverwinning? Niet bijster veel, behalve dat het aangeeft dat Gesink erg goed de winter door is gekomen. De koninginnenrit had hij met rood aangestreept in zijn agenda. Zijn plan om twee kilometer voor de eindstreep de gashendel open te trekken lukte volledig. Een dag later staat de tijdrit op het programma. Gesink heeft in het klassement bijna een minuut voorsprong op Edvald Boasson Hagen, een erkend tijdrijder. Doordat er aardig wat kilometers bergop gereden moeten worden kan Gesink toch zijn voorsprong uitbreiden, hij wint zowaar de tijdrit met overmacht. Fabian Cancellara, wereldkampioen tegen de klok, moet een halve minuut toegeven.
Zo’n overwinning staat leuk op je erelijst, maar is niet iets waar je later mee staat te pronken op de koffie bij je kleinkinderen. Toch stelt deze prestatie tot tevredenheid bij veel Nederlanders. Het laat zien dat Gesink scherp is begonnen en dat hij eigenlijk de kansen die hij nu krijgt eindelijk aan het verzilveren is. Alles wat hij deed de afgelopen week stond in het teken van zijn overleden vader. ‘’Lieve pap, deze is voor jou!’’, schreef hij op twitter na zijn overwinning in de vierde etappe.
Het verzilveren van de kansen die Gesink krijgt voorgeschoteld is waar hij naartoe wou dit seizoen, en dat dat dan meteen lukt geeft natuurlijk een ‘boost’ zelfvertrouwen. ‘’Ik merk dat ik aan het eind van een wedstrijd vaak nog energie over heb voor een demarrage of een sterke eindsprint, dat maakt dat je een wedstrijd al heen anders kunt benaderen als een paar jaar eerder’’, aldus Gesink. Eddy Merckx benoemt hem na zijn overwinning tot potentieel tourwinnaar deze zomer, en dat is eigenlijk helemaal niet zo’n gek idee.
Met Bauke Mollema, Luis Leon Sanchez, Laurens ten Dam en Garate heeft hij een goed klimmersblok om zich heen verzameld voor de komende Tour. Vorig jaar hebben we gezien dat Contador, mits hij onder druk staat toch niet de tijdrijder pur sang is, en ook de tijdrit van Andy Schleck is nog wel voor verbetering vatbaar. De uurtjes die Gesink afgelopen winter in de windtunneld heeft doorgebracht zouden dus zeker niet onbelangrijk kunnen zijn. De tijdritpositie van de klimmer uit Varsseveld is tot ten treure geperfectioneerd en we gaan zien wat dat brengt.
Tsja, wat is zo’n overwinning in Februari dus waard. Nou in Gesinks geval, zegt dat erg veel. Gesink gaat dit seizoen voor het tourpodium. Dus haal die Nederlandse vlaggen maar vast uit de kast, strijk ze even netjes en stop ze daarna in uw tas voor de zomervakantie. Laten we op 23 juli Alpe D’Huez weer de Nederlandse berg ‘maken’. Volgende afspraak met Robert Gesink dus, 23 juli 2011, wordt vervolgd..
23 februari 2011
10 februari 2011
Het Rekenwonder
Kunt u rekenen? 1 +1 = 2, net als 2 x 3 = 6 en zak + bloed = doping.
Het is dinsdag 8 Februari, wat later in de middag. Via twitter krijg ik het bericht dat Riccardo Ricco in het ziekenhuis is beland. Niks bijzonders ,denk ik. Maar uit nieuwsgierigheid open ik toch het bericht op mijn blackberry. Het blijkt een mislukte bloedtransfusie te zijn. Het bloed in de koelkast van Ricco was bedorven. Zonder begeleiding van een arts diende hij het bloed bij zichzelf toe. Een paar uur later werd hij met spoed in het ziekenhuis opgenomen. Hij was in levensgevaar.
Slechts een paar weken geleden zwoer Ricco dat hij een ander mens was geworden. ‘’De Cobra is dood, ik voel me herboren’’. Bij Vacansoleil kon hij zich weer helemaal richten op waar hij zo goed in was, al deed hij bijna nooit mee met de groepstrainingen. Tijdens de trainingskampen in Spanje zei hij alleen ‘’eten’’ en ‘’dorst’’. Voorderest heeft er niemand een conversatie met Riccardo gevoerd. Bij het ontbijt en avondeten zat hij alleen aan een tafel met zijn trainer.
Wat als Ricco geen wielrenner was geworden. Dan was het een kleine italiaan, wachtend op zijn uitkering, elke dag maar weer op weg naar de melkfabriek om dopjes op de melkflessen te draaien. Want Ricco heeft nooit iets aan school gedaan, school was niet belangrijk. Fietsen, dat was belangrijk. Daarom was het ook voorbestemd dat Ricco zijn leven zou leiden op de fiets, hij heeft dat leven alleen wel erg moeilijk gemaakt voor zichzelf. Want als Ricco voor de tweede keer in zijn carrière betrapt zal worden op dopinggebruik, dan gaat hij de bak in. Want dat is de Italiaanse wet.
Wat de hele wereld had verwacht gebeurt nu uiteindelijk. Een bloedtransfusie is helemaal niet verboden, als je het maar niet gebruikt om bijvoorbeeld extra rode bloedlichaampjes in je lichaam te spuiten. Op twitter was hij urenlang ‘trending topic’, de hele wielerliefhebbende wereld spuugte hem uit. Niemand had een goed woord voor hem over. Vacansoleil zet eerst een goed onderzoek op voordat ze een standpunt innemen over zijn situatie.
Als Ricco weer vrijkomt als hij een paar jaar in de bak heeft gezeten, zijn zonden overdacht, waar moet hij dan heen? Zijn vrouw is zelf ook gepakt op dopinggebruik, dus dat is niet aan de orde. Boeken heeft hij nooit gelezen, zijn school heeft hij niet afgemaakt. Dat blijkt maar weer, want als je twee keer zo’n stomme fout maakt kun je niet rekenen. Ricco weet niet dat 1 + 1, 2 is. Uiteindelijk zal Ricco leven van zijn uitkering, en één keer in de week werken in de melkfabriek in Modena. Want Ricco is geen rekenwonder.
Het is dinsdag 8 Februari, wat later in de middag. Via twitter krijg ik het bericht dat Riccardo Ricco in het ziekenhuis is beland. Niks bijzonders ,denk ik. Maar uit nieuwsgierigheid open ik toch het bericht op mijn blackberry. Het blijkt een mislukte bloedtransfusie te zijn. Het bloed in de koelkast van Ricco was bedorven. Zonder begeleiding van een arts diende hij het bloed bij zichzelf toe. Een paar uur later werd hij met spoed in het ziekenhuis opgenomen. Hij was in levensgevaar.
Slechts een paar weken geleden zwoer Ricco dat hij een ander mens was geworden. ‘’De Cobra is dood, ik voel me herboren’’. Bij Vacansoleil kon hij zich weer helemaal richten op waar hij zo goed in was, al deed hij bijna nooit mee met de groepstrainingen. Tijdens de trainingskampen in Spanje zei hij alleen ‘’eten’’ en ‘’dorst’’. Voorderest heeft er niemand een conversatie met Riccardo gevoerd. Bij het ontbijt en avondeten zat hij alleen aan een tafel met zijn trainer.
Wat als Ricco geen wielrenner was geworden. Dan was het een kleine italiaan, wachtend op zijn uitkering, elke dag maar weer op weg naar de melkfabriek om dopjes op de melkflessen te draaien. Want Ricco heeft nooit iets aan school gedaan, school was niet belangrijk. Fietsen, dat was belangrijk. Daarom was het ook voorbestemd dat Ricco zijn leven zou leiden op de fiets, hij heeft dat leven alleen wel erg moeilijk gemaakt voor zichzelf. Want als Ricco voor de tweede keer in zijn carrière betrapt zal worden op dopinggebruik, dan gaat hij de bak in. Want dat is de Italiaanse wet.
Wat de hele wereld had verwacht gebeurt nu uiteindelijk. Een bloedtransfusie is helemaal niet verboden, als je het maar niet gebruikt om bijvoorbeeld extra rode bloedlichaampjes in je lichaam te spuiten. Op twitter was hij urenlang ‘trending topic’, de hele wielerliefhebbende wereld spuugte hem uit. Niemand had een goed woord voor hem over. Vacansoleil zet eerst een goed onderzoek op voordat ze een standpunt innemen over zijn situatie.
Als Ricco weer vrijkomt als hij een paar jaar in de bak heeft gezeten, zijn zonden overdacht, waar moet hij dan heen? Zijn vrouw is zelf ook gepakt op dopinggebruik, dus dat is niet aan de orde. Boeken heeft hij nooit gelezen, zijn school heeft hij niet afgemaakt. Dat blijkt maar weer, want als je twee keer zo’n stomme fout maakt kun je niet rekenen. Ricco weet niet dat 1 + 1, 2 is. Uiteindelijk zal Ricco leven van zijn uitkering, en één keer in de week werken in de melkfabriek in Modena. Want Ricco is geen rekenwonder.
Flikken of geflik worden.
Het is flikken of geflikt worden in het leven. Dat is ook de rode leidraad in het wielrennen. Afgelopen weekend zagen we allemaal een schoolvoorbeeld van dit verschijnsel.
Op het WK veldrijden in Sankt Wendel reed Mike Teunissen alleen aan de leiding in de laatste ronde. Zijn voorsprong was zo’n vijf seconden en niets leek hem in de weg te staan om als eerstejaars belofte meteen wereldkampioen te worden. De stukjes voor de krant waren al geschreven, er moest alleen nog op ‘send’ gedrukt worden.
Achter Teunissen rijdt Europees kampioen en landgenoot Lars van der haar samen met Tijmen Eising in een achtervolgend groepje van zes. Ze zijn de twee sterksten van die groep. Niets staat Mike dus in de weg om wereldkampioen te worden….totdat.
Tijmen Eising is prof bij Sunweb-Revor. Voor het WK gaf hij al aan niet voor de ‘ploeg’ te rijden maar voor zijn persoonlijke ambities, en dat was niets minder dan wereldkampioen worden. ‘’Ik wordt betaald door Sunweb en niet door Rabobank, ik ga dan ook gewoon voor mezelf rijden’’. Niets bleek minder waar, op vijfhonderd meter van de streep rijdt opeens een lange Nederlander het gat naar Teunissen dicht.
Het is Eising, die uit hiet niets naar Teunissen toe vliegt. Ook Lars van der Haar springt mee, die uiteindelijk wereldkampioen wordt. Teunissen wordt tweede, Eising eindigt teleurgesteld op een vijfde plaats. De storm is compleet, ruzie in het Nederlandse kamp. Het is nog een geluk dat van der Haar wint, anders was de storm een orkaan geworden. Alle Raborenners zijn boos op Eising, waarom reed hij het gat dicht?
Nogmaals laat Eising zijn mening gelden, ‘’Ik rij veertig crossen in het shirt van Sunweb-Revor en ééntje dan toevallig in een oranje pakje, maar dat verandert niks aan mijn manier van koersen’’. Opzich heeft hij daar natuurlijk een punt. Maar een landgenoot terugrijden doe je niet, dat is een ongeschreven wet. Mike Teunissen is hartstikke boos geworden op Eising, heeft hem verrot gescholden, in zijn hoofd wel honderd keer van een trapje afgeduwd, maar toch bleef hij proffesioneel voor de camera van Sporza, ‘’Van tevoren had ik getekend voor een tweede plaats, dus ik ben niets minder dan tevreden’’. Dan heb je echt klasse, als je, wanneer de hele wereld wacht tot je Tijmen Eising de huid vol gaat schelden, zo kalm blijft en rustig aan het relativeren bent.
Natuurlijk is het sneu voor Teunissen, maar zijn tijd komt nog wel. Tijmen heeft voor altijd de sfeer tussen de mannen veranderd, we gaan zien wat het brengt. Het is tenslotte flikken of geflikt worden.
Op het WK veldrijden in Sankt Wendel reed Mike Teunissen alleen aan de leiding in de laatste ronde. Zijn voorsprong was zo’n vijf seconden en niets leek hem in de weg te staan om als eerstejaars belofte meteen wereldkampioen te worden. De stukjes voor de krant waren al geschreven, er moest alleen nog op ‘send’ gedrukt worden.
Achter Teunissen rijdt Europees kampioen en landgenoot Lars van der haar samen met Tijmen Eising in een achtervolgend groepje van zes. Ze zijn de twee sterksten van die groep. Niets staat Mike dus in de weg om wereldkampioen te worden….totdat.
Tijmen Eising is prof bij Sunweb-Revor. Voor het WK gaf hij al aan niet voor de ‘ploeg’ te rijden maar voor zijn persoonlijke ambities, en dat was niets minder dan wereldkampioen worden. ‘’Ik wordt betaald door Sunweb en niet door Rabobank, ik ga dan ook gewoon voor mezelf rijden’’. Niets bleek minder waar, op vijfhonderd meter van de streep rijdt opeens een lange Nederlander het gat naar Teunissen dicht.
Het is Eising, die uit hiet niets naar Teunissen toe vliegt. Ook Lars van der Haar springt mee, die uiteindelijk wereldkampioen wordt. Teunissen wordt tweede, Eising eindigt teleurgesteld op een vijfde plaats. De storm is compleet, ruzie in het Nederlandse kamp. Het is nog een geluk dat van der Haar wint, anders was de storm een orkaan geworden. Alle Raborenners zijn boos op Eising, waarom reed hij het gat dicht?
Nogmaals laat Eising zijn mening gelden, ‘’Ik rij veertig crossen in het shirt van Sunweb-Revor en ééntje dan toevallig in een oranje pakje, maar dat verandert niks aan mijn manier van koersen’’. Opzich heeft hij daar natuurlijk een punt. Maar een landgenoot terugrijden doe je niet, dat is een ongeschreven wet. Mike Teunissen is hartstikke boos geworden op Eising, heeft hem verrot gescholden, in zijn hoofd wel honderd keer van een trapje afgeduwd, maar toch bleef hij proffesioneel voor de camera van Sporza, ‘’Van tevoren had ik getekend voor een tweede plaats, dus ik ben niets minder dan tevreden’’. Dan heb je echt klasse, als je, wanneer de hele wereld wacht tot je Tijmen Eising de huid vol gaat schelden, zo kalm blijft en rustig aan het relativeren bent.
Natuurlijk is het sneu voor Teunissen, maar zijn tijd komt nog wel. Tijmen heeft voor altijd de sfeer tussen de mannen veranderd, we gaan zien wat het brengt. Het is tenslotte flikken of geflikt worden.
Koentje en Jantje
Nu het schaatsseizoen een goed eind op weg is valt er te concluderen dat Sven Kramer gemist wordt. Maar leeft sport van zijn helden, of leeft sport van de zoektocht naar steeds weer nieuwe helden?
In Thialf was het angstvallig stil afgelopen weekend. Niet dat het echt stil was, maar de gebruikelijke explosie van geluid was niet te horen. Een deel zou je kunnen verwijten aan de absurd hoge bedragen die betaald moeten worden voor een staanplaats ( 85 euro per dag). Het andere deel is te wijten aan de afwezigheid van de Nederlandse toppers (Sven Kramer, Mark Tuitert) want ook bij het EK in Collalbo was er weinig publiek.
Maar is er dan voorderest totaal geen schaatstalent in Nederland? Is er na Sven Kramer een groot leeg gat ontstaan die onmogelijk opgevuld kan worden de volgende jaren? Volgens mij niet, bij het EK in Collalbo hebben we nieuw talent tot uiting zien komen. Jantje Blokhuijsen en Koentje Verweij lieten zien over prima Allroundersgenen te beschikken. En zeg nou zelf, was de tien kilometer daar in Italië niet de spannendste van het afgelopen decennium, zo zonder Sven? Alles wordt ook meteen in het perspectief van ‘als’ geplaatst. Wat als Sven Kramer wel mee had gedaan, wat als dit, wat als dat… maar ‘wat als’ bestaat niet.
De sport leeft teveel van zijn helden. Toen Lance Armstrong stopte had iedereen het over het tijdperk na Armstrong, in plaats van het te zien als een kweekvijver voor nieuwe helden die opstaan. Michael Schumacher verliet de Formule-1 en voor hem in de plaats kwamen Lewis Hamilton en Fernando Alonso. Toch smacht het publiek nog naar de tijd van Schumi. Armstrong kon evenals Schumacher een terugkeer niet weerstaan, maar beiden kwamen erachter dat ze niet meer konden ‘heersen’ als voorheen.
Misschien zijn we de afgelopen jaren wel teveel verwend door het succes van het Nederlandse schaatsen. Met een karrevracht aan titels, medailles en ereplaatsen domineerde Nederland de afgelopen jaren de schaatssport. Laten we niet teveel hunkeren naar de helden van toen, maar openstaan voor het nieuwe talent wat stiekem de hoek om kijkt. Laten we Jantje en Koentje een kans gunnen.
In Thialf was het angstvallig stil afgelopen weekend. Niet dat het echt stil was, maar de gebruikelijke explosie van geluid was niet te horen. Een deel zou je kunnen verwijten aan de absurd hoge bedragen die betaald moeten worden voor een staanplaats ( 85 euro per dag). Het andere deel is te wijten aan de afwezigheid van de Nederlandse toppers (Sven Kramer, Mark Tuitert) want ook bij het EK in Collalbo was er weinig publiek.
Maar is er dan voorderest totaal geen schaatstalent in Nederland? Is er na Sven Kramer een groot leeg gat ontstaan die onmogelijk opgevuld kan worden de volgende jaren? Volgens mij niet, bij het EK in Collalbo hebben we nieuw talent tot uiting zien komen. Jantje Blokhuijsen en Koentje Verweij lieten zien over prima Allroundersgenen te beschikken. En zeg nou zelf, was de tien kilometer daar in Italië niet de spannendste van het afgelopen decennium, zo zonder Sven? Alles wordt ook meteen in het perspectief van ‘als’ geplaatst. Wat als Sven Kramer wel mee had gedaan, wat als dit, wat als dat… maar ‘wat als’ bestaat niet.
De sport leeft teveel van zijn helden. Toen Lance Armstrong stopte had iedereen het over het tijdperk na Armstrong, in plaats van het te zien als een kweekvijver voor nieuwe helden die opstaan. Michael Schumacher verliet de Formule-1 en voor hem in de plaats kwamen Lewis Hamilton en Fernando Alonso. Toch smacht het publiek nog naar de tijd van Schumi. Armstrong kon evenals Schumacher een terugkeer niet weerstaan, maar beiden kwamen erachter dat ze niet meer konden ‘heersen’ als voorheen.
Misschien zijn we de afgelopen jaren wel teveel verwend door het succes van het Nederlandse schaatsen. Met een karrevracht aan titels, medailles en ereplaatsen domineerde Nederland de afgelopen jaren de schaatssport. Laten we niet teveel hunkeren naar de helden van toen, maar openstaan voor het nieuwe talent wat stiekem de hoek om kijkt. Laten we Jantje en Koentje een kans gunnen.
Abonneren op:
Posts (Atom)