Maandag 9 mei sterft Wouter Weylandt (26) aan de gevolgen van een gruwelijke val in de afdaling van de Passo del Brocco , hij raakt met zijn pedaal een muurtje, wordt op het asfalt gesmeten en is op slag dood. Toch wordt er nog getracht Weylandt te reanimeren, na een uur is het voor bijna iedereen toch wel duidelijk, weer een dodelijk ongeluk in de wielerwereld. Zijn eigen schuld? Of ook een beetje van anderen.
‘’Ik vind het te gevaarlijk, er wordt te nerveus gekoerst’’, deze sms stuurde Weylandt vlak voor de derde etappe naar zijn manager, de etappe die hem uiteindelijk fataal zou worden. Een voorbode voor wat komen zou.
Spektakel is mooi, niemand heeft bezwaar tegen prachtige beklimmingen, historische gevechten bergop, snelle sprints en eindeloze ontsnappingen, maar het moet wel binnen de perken blijven, en de Giro-organisatie gaat dit jaar VER over de grens. Natuurlijk is het na de dood van Weylandt makkelijk praten voor de critici, maar dit kon je wel verwachten. Je kunt het gevaar ook ‘opzoeken’. Wat moet er in hemelsnaam door de gedachtes zijn gegaan van de parcoursbouwers toen ze de Monte Crostis gingen verkennen in de auto. ‘’Als we hier en daar wat vangnetten plaatsen kan deze afdaling er best in’’. Vangnetten dus, zegt dat niet al genoeg. Ook de Passa del Brocco, de afdaling waarin Weylandt om het leven kwam, stond te boek als ‘molto dificile’. Grote vraag; waarom zo’n afdaling in de altijd nerveuze eerste week stoppen, het is vragen om problemen. In alles gaat de Giro-organisatie een stapje verder dan de andere grote ronden. Toch zal het nu even goed achter haar oren moeten krabben, willen we hiermee doorgaan. Het zou goed zijn om als volledig peloton de gevaarlijkste etappe in wandeltempo af te werken, als vorm van protest. Natuurlijk hoort gevaar bij de wielersport, anders zou het geen wielrennen zijn. Maar dit is een kritiek punt, is dit sport? Of overleven.
Natuurlijk kan de schuld niet naar de Giro-organisatie toegeschoven worden, ongelukken in het wielrennen zijn niet te voorkomen. De enige manier om dat te voorkomen zou je het wielrennen moeten verbieden. Gisteren werd er prachtig stilgestaan bij Weylandts dood. De 216 kilometer lange etappe werd een groot eerbetoon aan de jonge Belg. Leopard Trek kwam met Farrar in de gelederen als eerst over de streep, hevig geëmotioneerd, samen met veel mensen thuis waarschijnlijk.
Weylandt won exact een jaar geleden ook de derde etappe in de Giro, symbolisch als het is sterft hij ook in de derde etappe, een jaar later. Een groot talent was het, die eindelijk voor zijn eigen kans kon gaan bij Leopard. Hij was aanvankelijk niet eens opgesteld voor de Giro, maar hij verving de geblesseerde Bennati. Op 26 September zou hij vader worden, trots als hij al was.
De zoektocht naar sensatie blijkt de kortste weg naar de dood, jammer dat er eerst een dode moet vallen voordat dat duidelijk is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten