''spuitjes van 1ml''

Voor één man uit Dirkshorn is dit een speciale week. Hij presenteert een boek (‘Schoon genoeg’) en er wordt een documentaire uitgezonden over zijn leven (‘Niemand kent mij ‘). Wat is er dan zo speciaal aan het leven van een man uit Dirskhorn zal je denken. Wel, het is het leven van Thomas Dekker, één van Nederlands grootste wielertalenten ooit. Over precies tien dagen mag hij zich weer ‘renner’ noemen, als zijn tweejarige schorsing afloopt.

Fascinerend zijn de verhalen over de eindeloze duurtraining die hij als junior al achter de brommer maakte. Honderdentachtig kilometers trapte hij dan met gemak weg, om daarna fluitend zijn koersjes te winnen. Normaal in het peloton rijden kon hij echter niet. Durfde die niet. Hij reed achteraan, of hij reed solo naar de overwinning en dat laatste kwam nogal eens voor.

Vlak voor de Tour van 2009 wordt hij positief bevonden bij een nacontrole van een staal uit 2007. Een tweejarige schorsing volgt. ‘’Het waren spuitjes van 1ml, echt wonderspul’’, aldus Dekker.
Daarna doet hij wat elke dopingzondaar wil, alle shit van zich afschrijven en praten en met een schone lei beginnen. Ja toch. Over hoe, waar en hoe vaak hij gebruikte kom je weinig te weten in zijn boek, hij steekt de hand in eigen boezem. En dat is volledig terecht. Het is nou eenmaal zo dat je als dopingzondaar maar beter uitgebreid je excuses kan maken en pleit voor een schone sport. Dan wordt je tenminste nog een beetje geaccepteerd als je terugkeert in dat peloton.

Toch staat Dekker te boek als een ‘moeilijk’ mannetje. Wat te denken van uitspraken als ''Vedettes worden niet gemaakt, die worden geboren’ of ‘’Moet ik dan zeggen; doe mijn salaris maar door de helft? Nee, natuurlijk niet, ik geniet van het leven en hou van dure auto’s, mag dat? Volgens het Nederlandse publiek blijkbaar niet, jaloezie noem ik het’’.
Hij ging in Italië wonen en trainen onder begeleiding van de omstreden trainer Luigi Checcini en kocht mooie maar vooral dure auto’s. ''Toen ik een Porsche wilde kopen belde Erik dekker me op. Of ik het niet wilde doen. Volgens hem was dat denigrerend richting mijn ploeggenoten. Wat een flauwekul. Wat hebben mijn ploeggenoten te maken met mijn auto? Waarom mag ik niet met mijn geld doen wat ik wil? Al had ik er een lening voor moeten afsluiten: ik wilde heel graag zo'n Porsche hebben. Ik hou wel een beetje van show. Waarom is het zo erg als ik mijn nek uitsteek?’’

Na maanden van uitgaan, vrouwen en drank focust de langharige Dekker zich weer op trainen, rusten en eten, wielrennen dus. Nu is het wachten op een ploeg die hem een contract aanbiedt. Ik ben in ieder geval nog steeds fan. Van zijn extravagante karakter, zijn benen, zijn auto’s, zijn manier van koersen, zijn stijl. Alles is mooi aan Thomas Dekker. The wonderchild is back.