Tikke Takke

Het gaat van tikke takke bij de spaanse voetbalclub Barcelona. Het ongeëvenaarde positiespel van de grotendeels zelf opgeleide selectie wordt geleid door het principe ‘één keer raken’. Laat nou net de grootste dribbelkoning deze winterstop verkassen naar de Catalaanse club.

Affelay is nu druk op zijn stoffige kamertje aan het oefenen voor een mooie handtekening. Want als je bij de grootste club ter wereld een contract gaat tekenen dan moet je wel een mooie handtekening hebben natuurlijk. Ondertussen probeert hij nog een paar keer hoog te houden, voor de presentatie in het stadion moet hij natuurlijk kort laten zien wat hij kan met de bal. Ik zie het al helemaal voor me. ‘Ibi’ die met de bal aan de voet tien keer van de ene kant naar de andere kant van het veld loopt. Dribbelen, dat is wat hij kan.

‘Ibi’ en ‘Ini’, het klinkt zo lekker. Alleen daarom moet Afellay de overstap al maken. Hij heeft het geluk dat hij door zijn transfersom van rond de vijf miljoen euro, wat een schijntje is voor Barca, geen hoog verwachtingspatroon heeft in Catalonie. De eerste drie jaar komt hij toch niet aan spelen toe, mag hij alleen toekijken op de tribune hoe zijn collega’s de show stelen. Om wat bij te verdienen speelt hij postbode voor Lionel Messi, om zijn fanmail te beantwoorden en te bezorgen. Is de stap van de Nederlandse koploper naar de Spaanse koploper en tevens het best voetballende clubteam ter wereld niet een beetje te groot?

Volgens Afellay, en vele anderen, niet. Natuurlijk gaat zijn loonstrookje een loon a-4’tje worden, maar dat mag niet de enige reden zijn dat ‘Ibi’ zich bij de beste voetballers ter wereld schaart. Hij denkt dat hij het niveau aankan en ergens diep verborgen zit daar wel een kern van waarheid in. Kijk naar de voorbereidingsfase van Oranje op het afgelopen WK. We zagen Afellay zoals we hem nog nooit hadden gezien. Geniale steekpasses werden opgevolgd door prachtige lange ballen naar de andere kant van het veld. Oranje maakte van Afellay een man. Eenmaal terug tussen de ‘matige’ selectie van PSV leek hij weer een klein schooljongetje.

De vraag is dus of Afellay door de kwaliteit bij Barcelona zich zo gaat ontwikkelen dat hij diegene wordt die hij altijd leek te gaan worden. Feit is dat dat principe van één keer raken hem wat in de weg zit. Want één keer raken is voor ‘Ibi’ net één keer te veel.